Józef Tischner życiorys
04 listopad 2008 12:51:51 / 5693 czytań
ks. JÓZEF TISCHNER urodził się 12 III 1931 roku w Starym Sączu jako najstarszy syn Józefa Tischnera i Weroniki z Chowańców, małżeństwa wiejskich nauczycieli. Dzieciństwo i młodość spędził w Łopusznej, gdzie pracowali jego rodzice i gdzie przyszli na świat młodsi bracia, Marian (1936) i Kazimierz (1946). W 1949 roku jako wyróżniający się uczeń (czytał już w tym czasie literaturę filozoficzną, pisał opowiadania i wiersze) zdał maturę w Liceum im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu. Następnie zgodnie z wolą ojca złożył papiery na Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, mimo iż podjął już decyzję, że zostanie księdzem. Po roku studiów prawniczych zapukał do bram krakowskiego seminarium duchownego. Pozostał studentem UJ - ale już na Wydziale Teologicznym.
Studiował w najtrudniejszym dla Kościoła okresie powojennej historii Polski. Na lata jego studiów przypada m.in. głośny proces kurii krakowskiej, uwięzienie prymasa Wyszyńskiego oraz usunięcie wydziałów teologicznych z uniwersytetów. Tischner postanowił poświęcić się nauce. Pod wpływem ks. prof. Kazimierza Kłósaka rozwijał swe zainteresowania filozoficzne, zgłębiając zwłaszcza filozofię niemiecką. Wzorem kaznodziei był mu ks. prefekt Jan Pietraszko - późniejszy biskup. Na ostatnim roku miał wykłady z etyki społecznej z ks. dr Karolem Wojtyłą. Święcenia kapłańskie przyjął 26 VI 1955 roku z rąk bp. Franciszka Jopa.
Zachęcony przez ks. Kłósaka, podjął studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1955-1957). Po powrocie do Krakowa kontynuował je (jako jedyny ksiądz w Polsce) na Wydziale Historyczno-Filozoficznym UJ. Równocześnie pracował jako wikariusz w parafii św. Mikołaja w Chrzanowie (1957-1959) i parafii św. Kazimierza w Krakowie (1959-1963). W 1963 roku obronił doktorat u prof. Romana Ingardena na UJ. Od 1963 roku wykładał filozofię w Wyższym Seminarium Duchownym (później - Papieskim Wydziale Teologicznym, a od 1981 - Papieskiej Akademii Teologicznej) w Krakowie. W 1974 roku habilitował się w ATK. W tym czasie współpracował już intensywnie z „"Tygodnikiem Powszechnym" i miesięcznikiem „Znak" (pierwsze teksty - 1965).
W 1965 roku wprowadził się do domu księży profesorów przy ul. św. Marka 10, gdzie mieszkał do lat 90. W latach 70. odprawiał w kościele św. Marka słynne Msze święte dla przedszkolaków. Równocześnie pełnił obowiązki duszpasterza krakowskiej inteligencji, którą gromadziły jego głośne „trzynastki" w kościele św. Anny. Współpracował z wieloma środowiskami: lekarzami (przyjaźń z Antonim Kępińskim), uczonymi, artystami. Był cenionym rekolekcjonistą i wykładowcą. W latach 70. i 80. włączył się w ruch niezależnych inicjatyw kulturalnych. Od 1980 roku wykładał filozofię dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie oraz filozofię na Wydziale Filologicznym UJ (wykłady wygłaszane w latach 80. i 90. w Collegium Witkowskiego UJ - co wtorek o godzinie 18 - przyciągały tłumy słuchaczy również z innych uczelni).Popularność b. Tischnera związana była z jego zaangażowaniem w ruch „Solidarności". Napisana na przełomie lat 1980/1981 Etyka solidarności była najchętniej czytaną książką filozoficzną w języku polskim i stała się wydarzeniem o międzynarodowym znaczeniu. Jako kapelan Związku Podhalan zainicjował tradycję sierpniowych Mszy świętych w intencji ojczyzny w kaplicy pod Turbaczem (od 1981). Równocześnie kontynuował działalność naukową: współtworzył Wydział Filozoficzny PAT (1981), pełnił funkcję jego dziekana, a od 1985 był profesorem nadzwyczajnym tej uczelni wybrany na rektora PAT, odmówił przyjęcia tej funkcji, pragnąc nadal zajmować się pracą naukową i duszpasterską, był współzałożycielem (wraz z Hansem-Georgiem Gadamerem i Krzysztofem Michalskim) i prezydentem Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu (1981), wielokrotnie uczestniczył w organizowanych przez Instytut spotkaniach intelektualistów z Janem Pawłem II w Castel Gandolfo.
Był autorem wielu książek, w tym dzieł filozoficznych (Filozofia dramatu, 1990, wyd. 2 popr. 1998; Spór o istnienie człowieka, 1998), zbiorów szkiców i esejów poświęconych problematyce filozoficznej, społecznej i religijnej (m.in. Świat ludzkiej nadziei, 1975; Etyka solidarności, 1981, wznowiona wraz z Homo sovieticus, 1992; Myślenie według wartości, 1982; Nieszczęsny dar wolności, 1993; Spowiedź rewolucjonisty, 1993; W krainie schorowanej wyobraźni, 1997; Ksiądz na manowcach, 1999), tomów rozmów (Między Panem a Plebanem - wraz z A. Michnikiem i J. Żakowskim, 1995; Tischner czyta Katechizm, 1996, wraz z J. Żakowskim; Przekonać Pana Boga, wraz z D. Zańko i J. Gowinem, 1999). Sporym powodzeniem cieszyły się niewielkie objętościowo publikacje Tischnera o charakterze duszpasterskim, zwłaszcza rozważania etyczno-religijne Jak żyć? (wyd. 2, 1997) oraz Pomoc w rachunku sumienia (2000). Szczególne miejsce w jego twórczości zajmują utwory pisane stylizowaną gwarą podhalańską, z których najbardziej znanym jest nawiązująca do tradycji góralskiej gawędy Historia filozofii po góralsku (1997). Popularność Tischnera ugruntowały liczne audycje radiowe i programy telewizyjne z jego udziałem. W latach 90. był jednym z najaktywniejszych polskich publicystów, którego obecność w życiu publicznym wywoływała entuzjazm, ale też gwałtowne sprzeciwy. Nazywano go „"sumieniem polskiej demokracji" i „"wielkim terapeutą" z uwagi na optymistyczny stosunek do zachodzących zmian (i w ogóle natury ludzkiej). On sam mówił o sobie, że pracował przede wszystkim nad ludzką nadzieją. W ostatnich latach życia ciężko zachorował na raka krtani. Pozbawiony możliwości mówienia, prawie do ostatniej chwili wciąż pisał; z tego czasu pochodzą m.in. przejmujące teksty o Bożym Miłosierdziu. Zmarł 28 VI 2000 roku w Krakowie. Został pochowany 2 VII w Łopusznej.
Kontakt
Gimnazjum nr 2
ul. Sienkiewicza 27
34-500 Zakopane
tel. 018-20-153-12
e-mail: gm2zak@poczta.onet.pl

Wdech, reż. i wykon. Jacek Kolczak i Grzegorz Łojas

Uwaga!
Zakończenie roku szkolnego
23.06.2017 r.
Losowa fotografia
« Biblioteka »
Poniedziałek
8.00 - 11.40; 14.20 - 15.10
Wtorek
8.00 - 13.30
Środa
8.00 - 08.50-14.20
Czwartek
08.50 - 12.25; 14.25-15.10
Piątek
8.00 - 12.25
« Świetlica szkolna »

Świetlica szkolna


otwarta jest
we wszystkie dni nauki
w godzinach:

8.00 - 13.10


« Pedagog »
Poniedziałek:
8.00 - 13
Wtorek
8.00 - 14.30
Środa
8.00 - 9.00; 9.00 - 15.00 - praca w terenie
Czwartek
8.00 - 14.30
Piątek
8.00-10
« Pielęgniarka szkolna »
Wtorek:
8.00 - 15.10
Piątek:
8.00 - 15.10
Najwięcej wyświetleń
Plan Lekcji 66 216
Absolwenci 2010 24 665
Grono pedagogiczne 22 976
Rocznik 2004 21 640
Rocznik 2005 21 433
Absolwenci 2009 21 304

Mamy na stronie: 5453 zdjęć,
142 artykułów oraz 1682 newsów
2007-2018 - Gimnazjum nr 2
Projekt i wykonanie: Mikołaj Mazurkiewicz